Nie będzie mojego zderzenia z żelbetową ścianą wymagań i oczekiwań stawianych przede mną w tym semestrze. Nie. To semestr rozbije się o mnie. O mój uśmiech, poczucie humoru, wygadanie, odwagę, determinację i ogólną likeability. Jestem zmotywowana jak nigdy, czekałam na powrót na uczelnię z niecierpliwością, a nie ze strachem, i póki co wszystko idzie zgodnie z planem. Jeśli tak zostanie do końca tygodnia, potem będzie już tylko z górki. To znaczy nie będzie w sensie wysiłku, jaki będę musiała włożyć, żeby robić wszystko systematycznie i na satysfakcjonującym mnie (mnie, nie kogoś, komu ubzdurałam sobie, że muszę zaimponować) poziomie, ale w każdym innym tak.
Będzie ciężko? Ok. Otóż drogi semestrze, rzucam się na ciebie ze wszystkim co mam, więc nie masz szans. Robienie ciekawych rzeczy z ciekawymi ludźmi pod okiem ciekawych ; ) prowadzących brzmi jak dobry plan na najbliższe 4 miesiące.
A każdemu lektorowi na egzaminach z angielskiego albo każdej nauczycielce z mojego starego liceum, którzy po usłyszeniu odpowiedzi na pytanie, co studiuję i jaki drugi kierunek, odpowiadają z sarkazmem ‘oh, so fascinating’/’arcyciekawe’ (nawet, jeżeli pan lektor jest przeuroczy i zaczyna od ‘what would such a delicate creature do in a nuclear power plant’, a potem stwierdza, że jestem C1, a pani nauczycielka to chyba najważniejsza osoba, którą spotkałam w swoim nastoletnim życiu, no i nauczyła mnie matmy), przesyłam gorące pozdrowienia.
- Decide that you will not be jaded. Be indecisive about most things but certain about this. Say to yourself, ‘I will not be a jaded twenty-something, I will have self-respect, I will become a minimalist and move to New York and I will never complain, I will recognize sweetness and I will make it last.’ Mid-mantra, experience near-fatal blows to your beliefs about the integrity of the world and your place in it. Arrive at realizations that everyone else has already reached, crude truisms you’d idealistically dismissed or ignored. Money is power, pretty is good, sexism is the status quo. Adults don’t know what they’re doing, most mistakes matter, and you will never be cool. Try to be realistic without growing disillusioned. Bite the insides of your cheeks until they bleed.
- Avoid telling strangers your age. Wish that you were 20 already, because when you are 20 people will take your emotions seriously, they will take your ‘work’ seriously, and they will take you seriously. Simultaneously take great solace in the fact that no one takes you seriously at all. Find comfort in the reality that you are still a teenager and glaring errors are still permitted and perfection is still suspicious. On low nights, take shelter in lowered expectations and fulfilled clichés and bad alternative rock. Recognize that once you turn 20, no one will describe you as a prodigy, no one will call you ‘exceptional’ or ‘advanced’ or ‘gifted’ or ‘special,’ Craig Ferguson will not say “Wow, and she’s only 19!” when the entrance music dies down. Master the art of feeding yourself consolatory nonfat yogurt while wrapped in blankets and reading things on the Internet. Let your eyes grow wide.
- Begin a relationship with a person who feels more ‘real’ than your high school sweetheart, whose words sound heavier and more trustworthy, whose touch feels more intentional. Keep your feet on the ground. In an attempt at full disclosure, ensure that he sees you at your absolute worst. Be honest. Approach love consciously, in real time. Do not drift. Do not write poetry. Use words like ‘solid’ instead of ‘dreamy.’ Consider the concept of semi-permanence. Linger, savor, know now that there is no rush. Use your past as a parachute, then discard with metaphors and, for the first time, love someone in concrete terms. Feel like you could maybe spend your life with this person. Mail your parents a 20th anniversary card and realize that you have no idea what that means, no concept of how much ‘spending a life’ costs. Love on a day-to-day basis instead. Build slowly. Learn that this is more than enough.
- Panic. Frequently.
- Lack the chutzpah to drop out of your elite university, where you are currently pursuing a degree that entitles others to prematurely inform you of their latte order. When people over the age of 28 ask you what you will do after graduation, answer honestly. When they give you a look, that look, modify your reply. Turn the dial in the direction of money. Visualize corporate offices with potted ferns and floor-to-ceiling windows and expense accounts and fast elevators. Keep adapting your answer until their eyes mock less, until they nod, until they smile. Feel deep-seated despair when you hear the words ‘law school.’ Know that you are on track for successes that will always be secondary to that thing you really wanted but were too cowardly to chase. Imagine yourself surrounded by Excel sheets on 40-inch iMac screens and feel terror. Then, as the conversation drifts, remember that you are not a coward, that you are invincible because you are still 19, and tell them that you will [do that thing that you are not afraid to do], that you will make people feel less lonely, that that is what you are going to do. Do not recoil at the sight of raised eyebrows. Do not let pity sting.
- Try to be a better person. A better son, a better daughter. Try very, very hard. Try to express the respect you have for your parents. You’ve begun, if only tangentially, to understand the sacrifices they made, the lives they didn’t lead so that you could live yours, so that you could read books, so that you could explore boredom and restlessness instead of real suffering. Feel zero desire to raise a child. Try to ask nothing more of your parents. Still need money, still need health insurance, still need their approval. Cringe at your dependence and immense good fortune. Realize how lucky you got. Be grateful. Try to be worthy.
- Anticipate existential crises like screams heard from the back end of roller-coaster waiting lines. Have a conversation with a woman in her late-twenties who declares she’s still ‘just a kid.’ Decide that the only thing worse than being jaded is being in denial.
- Get excited about things like jogging and dinner parties and rooftop gardens and adopted mutts and raw foods. Start training for a 5K. Throw together an evening with sliced tomatoes and Charles Shaw and medium-rare, Forman-grilled steaks. Climb onto the roof of a two-story academic building at night. Visit the websites of animal shelters, point and click and say ‘that’s the one.’ Develop neurotic habits when choosing produce at Trader Joe’s. Craft convincing imitations of a world you’ve yet to enter. Exist in a perpetual state of preparation for a life you’ve yet to earn.
- Forgive. Forget. Fake it. Chin up. Wear lipstick, make lists, make sure your voicemail isn’t full. Mix protein shakes, send timely thank you notes, sip drinks more slowly, stare at adults’ eyebrows, smile without dimples, develop perfect posture. Be gracious, be kind, eliminate self-pity. Look in the mirror and shift your internal monologue from ‘How do I look?’ to ‘This is my face,’ from ‘What the hell am I doing?’ to ‘This is my life.’ Capitalize your emails, read the news, walk briskly, stay focused, and never, ever let on that you are somewhat lost and sometimes lonely and so completely confused (and would someone please just let me know what it is I’m supposed to do next, where exactly I’m supposed to go–). Just keep going. Go, and do not stop.
- Every so often, you will need to scream. That’s okay. That’s allowed. Scream. After all, you’re just a kid. You’re only 19.
I’ve already posted this a long time ago, but it feels like something that has to be on my blog today. Ever since I’ve come across this piece of writing (thanks to Anna) almost a year ago, I’ve been having it somewhere on the back of my mind. Rereading it over and over. Crying because of it. Saying to myself that I have to change something in my life. Realising that I’m on the right path. Realising that I’m on the wrong path. Deciding that, after all, there not necessarily has to be such a thing as the right path, or the wrong path. Coming to terms with what I’ve become. Even if it hasn’t been my definite list of things I need to be by 20, it’s still as close as I’ve ever got to having one.
I probably could’ve tried harder, I could’ve made more of the last year, or the years before. It didn’t happen and I’m not going to cry about it now, or ever. After all, my life is just beginning. I’m only almost 20.
And that’s what I’m going to keep telling myself when I inevitably start to freak out about being so horribly old and having achieved so horribly little. Just like it happens every birthday.
It’s my last day of beeing nineteen and instead of doing something completely crazy, acceptable only for teenagers, I’m sitting at home and reading a (quite fascinating, I have to say) mechanics textbook. I think it sums up the last year rather accurately.
Mam w piątek zajebiście trudny egzamin z elektroniki, nie umiem, nie chodziłam na wykłady, nie da się tego wykuć, tylko trzeba zrozumieć, to nie jest dziedzina, w której czuję się najlepiej… a spędziłam dziś więcej czasu na panikowaniu niż rzetelnym przygotowaniu, i Ania przysłała mi to. Wszystko się zgadza.
Judith Beck, w podręczniku “Terapia poznawcza. Podstawy i zagadnienia szczegółowe” zamieściła spis podstawowych zniekształceń (błędów) w myśleniu. Są to:
* Myślenie w kategoriach “wszystko albo nic” (zwane tez myśleniem czarno-białym, spolaryzowanym albo dychotomicznym). Takie myślenie polega na patrzenie na sytuację w kategoriach dwóch skrajności, a nie kontinuum, np. “jeśli nie odniosę sukcesu to jestem nieudacznikiem”.
Jak nie zaliczę w pierwszym terminie to się nie nadaję na te studia
* Katastrofizacja (zwana tez przepowiadaniem przyszłości) polega na przewidywaniu negatywnej przyszłości, bez brania pod uwagę innych bardziej prawdopodobnych możliwości.
Na pewno nie zdam
* Lekceważenie lub pomijanie pozytywnych informacji – nie opierając się na żadnych rozsądnych przesłankach, mówimy sobie, ze pozytywne doświadczenia, uczynki lub cechy się nie liczą, np. “dostałam ocenę bardzo dobrą, ale to nie znaczy ze byłam dobra, po prostu miałam szczęście”.
Miałam 4.5 z laborek z elektroniki chyba najwyższą ocenę jaką postawił komukolwiek na roku, ale tylko dlatego, że prowadzącemu było żal mnie i mojej głupoty
* Uzasadnianie emocjonalne - jeśli coś czujemy, to myślimy, że to musi być prawda i pomijamy dowody przeciwne – “czuję, że mi to nie wyszło”.
* Etykietowanie – polega na przyklejaniu sztywnych, ogólnikowych etykietek sobie i innym, np. “jestem gamoniem”.
* Wyolbrzymianie/umniejszanie - wyolbrzymiamy negatywne aspekty i/lub umniejszamy pozytywne, zamiast opierać się na rozsądnych przesłankach w ocenie siebie, innych osób lub sytuacji.
* Filtr mentalny (zwany selektywna uwagą) - polega na nieumiejętności uwzględnienia pełnego obrazu w ocenie sytuacji, a skupianiu się na jednym negatywnym szczególe.
* Czytanie w myślach - polega na nieuzasadnionym przekonaniu, że wiemy co myślą inni, bez uwzględnienia wielu różnych możliwości, np. “on myśli, że ja nic nie rozumiem”.
Z a w s z e z a w s z e z a w s z e. Na wykładzie, na ćwiczeniach, na laborkach, zawsze mam poczucie, że muszę wszystkim udowadniać, że r o z u m i e m
* Nadmierne uogólnianie - to wyciąganie ogólnego, negatywnego wniosku, dalece wykraczającego poza bieżącą sytuację, np. “czułam się źle na zebraniu, więc nie nadaję się do bycia z ludźmi”.
* Personalizacja - to wiara w to, ze jesteśmy powodem negatywnych zachowań innych ludzi, a nie bierzemy pod uwagę innych, bardziej prawdopodobnych powodów ich zachowania, np. “mechanik był dla mnie niemiły - widocznie zrobiłam cos nie tak”.
* Nadużywanie imperatywów: “muszę”, “powinienem”, wskutek posiadania nazbyt precyzyjnej i sztywnej koncepcji tego, jak my sami lub inne osoby powinny się zachowywać.
* Myślenie jednotorowe (efekt lornetki) – to widzenie jedynie negatywnych aspektów sytuacji.
Każdy punkt jest o mnie. I dalej nic nie umiem.
–
ta, która zerówkami i piątkami z ćwiczeń pięć dni przed sesją ma zaliczone trzy egzaminy z czterech, dzień dobry!
‘Hmmmm……’, długie i zamyślone spojrzenie dra O. w listę z ocenami - w ekran laptopa - na mnie. ‘Pani jest inteligentna.’ Ton może trochę bardziej żartobliwy niż bym sobie życzyła, ale nie wybrzydzajmy. ‘Powodzenia w przyszłości’, piątka w indeksie - uścisk dłoni - szerooooki uśmiech - dziękujędowidzenia. A jeszcze tydzień temu pytał mnie, czy aby na pewno widziałam kiedyś łożysko toczne? A ślizgowe? ‘Bo niektórzy studenci przychodzą i nawet nigdy nie widzieli!’. Hahahah ilu. A jeszcze miesiąc temu z ciężkim westchnieniem i skrzywioną miną stawiał mi 5- z tej wejściówki.
Moje doświadczenia z ludźmi z katedry materiałoznawstwa powinny jednoznacznie skłaniać mnie do związania swojej najbliższej (i mean praca dyplomowa etc) kariery z tą dziedziną, bo po prostu asdfghjkl LUV YA. Najmilsi najinteligentniejsi najzabawniejsi najbardziej ludzcy profesorowie są stamtąd.
Drugi kierunek? Bring it on!
Like, there’s so much I’d love to tell you about everything, really, but there’s also so much shit I need to get done for tomorrow, for the rest of the week, for the next week and so on and so on.
By the way, have I told you that I’m starting my second major (electrical engineering) next semester? Yeah, why not, it’s not as if I’m constantly complaining about work overload and chronic lack of free time with just one major, at all.
I must be out of my fucking mind.
got an A on my circuit theory exam! Super proud of myself bc an A from this professor is one of the more important As you can get here.
Just one more exam to go, maths on Thursday, and then two weeks’ vacation. And I need it as soon as possible.
- doing maths is the most relaxing thing ever, I swear;
- also, got 9 hours of sleep last night (for the first time in months) and it’s doing some wonderful things to my ability to understand what’s actually going on in my circuit theory class. Never would’ve thought it’s that simple and logical;
- I’m pretty sure my engineering drawing professor both hates me and thinks I’m pretty damn good. I got all Bs so far—and to get a B in his class is a hell of an achievement, believe me;
- I’m so exhausted all the time;
‘You take my headache away’ would be the biggest compliment I can think of right now
and coffee is the only thing worthy of receiving it
no I’m totally not drinking coffee at 11pm
Now back to rewatching Arrested Development, finished s01 in class today. Oh sure I pay attention during lectures, who told you otherwise
